Kontakt           

       

Budynek, w którym obecnie mieści się dom generalny Towarzystwa Boskiego Zbawiciela historycznie nosi nazwę Palazzo Cesi lub Palazzo Moroni. Nazwy te pochodzą od nazwisk jego byłych właścicieli. Budowę pałacu rozpoczął w latach 1517-1520 kardynał Francesco Armellini. Jego fundamenty kładziono niemal równocześnie z fundamentami obecnej bazyliki Świętego Piotra.

Około roku 1565 pałac nabył kardynał Pier Donato Cesi, od którego nosi on dzisiejszą nazwę. Pier Donato Cesi był w latach 1546-1566 biskupem Narni. Przeniósł się do Rzymu, gdzie z polecenia papieża pełnił różne funkcje dyplomatyczne. Mianowany w roku 1570 kardynałem, postanowił nabyty pałac gruntownie odrestaurować, powierzając te prace lombardzkiemu architektowi Martino Longhi il Vecchio. Efekt tych prac w większości jest widoczny do dzisiaj.

Po czasach kardynała Cesi, pałac zmieniał kilkakrotnie właścicieli. W XIX wieku byli nimi dwaj bracia Graziolini: Giovanni Battista i Giuseppe. Syn Giuseppe – Giulio, w roku 1862 sprzedał pałac hrabiemu Gustavo Candelori Moroniemu. Ten w roku 1875 przekazał go w spadku synowi Gustavo i wdowie Amallii Rosati Kinsky. W roku 1879 pałac nabył Duca Giuseppe Caffarelli Negroni, a trzy lata później otrzymał go w spadku jego syn Duca Francesco Di Paola Negroni Caffarelli, od którego nabył go Ojciec Franciszek Maria od Krzyża Jordan. Dom ten od lipca 1895 roku jest własnością i domem generalnym Towarzystwa Boskiego Zbawiciela.

Aż do lat trzydziestych XX wieku okolice domu macierzystego przy obecnej Via della Conciliazione wyglądały zupełnie inaczej. Kamienica mieściła się przy wąskiej ulicy Borgo Vecchio, wybudowanej na miejscu starożytnej drogi Via Cornelia, wiodącej od Tybru do Cyrku Nerona, który znajdował się u stóp Wzgórza Watykańskiego.

Pałac Cesi został zbudowany na planie kwadratu z wewnętrznym dziedzińcem. Od strony północnej znajduje się zachowana do dzisiaj renesansowa fasada zaprojektowana w XVI wieku przez Martino Longhi il Vecchio. Na początku XX wieku w czasie przebudowy dzielnicy Borgo zostało rozebrane zachodnie skrzydło Pałacu Cesi. Natomiast po stronie południowej, w latach 1944-1946, salwatorianie dobudowali nową część nazwaną „Casa Francesca”. Przez wiele lat mieszkali tam salwatoriańscy studenci przygotowujący się do kapłaństwa. Na początku XXI wieku Casa Francesca została całkowicie przekształcona i utworzono w niej hotel Residenza Palazzo Cesi.

We wnętrzu pałacu, które w ciągu stuleci podlegało zmianom, zachowało się wiele elementów świadczących o jego bogatej przeszłości. Do najlepiej zachowanych należą: zabytkowe sufity w salach na pierwszym piętrze (obecnie kaplica, biblioteka i rozmównica), oraz pochodzące z XVI wieku freski w tzw. Auli Króla Salomona, oraz inne freski autorstwa Nicola Martinelli i Tommaso Laureti.

Ulica oddzielająca nasz dom macierzysty od watykańskich budynków biurowych nosi nazwę Via Pancrazio Pfeiffer, upamiętniając drugiego przełożonego generalnego Towarzystwa, który podczas II wojny światowej w okupowanym Rzymie odegrał historyczną rolę jako pośrednik między Papieżem, a niemieckim dowództwem.

Franciscus Jordan

Módl

się zawsze z najgłębszą pokorą i z największym zaufaniem. Niech cię nic od tego nie powstrzyma.

Salwatorianie na Świecie


Anglia  Albania  Australia  Austria  Białoruś  Belgia  Brazylia
Czarnogóra  Czechy  Ekwador  Filipiny  Gwatemala  Hiszpania  
Indie Irelandia  Kamerun  Kanada  Kolumbia  Komory Kongo  
Meksyk   Mozambik  Niemcy  Polska  Rosja  Rumunia  Słowacja  
Sri_Lanka  Stany_Zjednoczone  Surinam  Szkocja  Szwajcaria  
Tajwan  Tanzania  Ukraina  Wenezuela  Węgry  Włochy